Nieuwe naam, nieuw logo

Tien jaar geleden al registreerde ik mijn bedrijf. deVerbeelding noemde ik het. Inderdaad met een kleine d en hoofdletter V, zo moest het zijn. Ik maakte een logo van een houtsculptuur, een torso in hout van appelwortel. Logisch, want ik maakte houtsculpturen. Inmiddels ben ik 10 jaar verder. Ik maak nog steeds houtsculpturen, maar ik doe méér.

Vorig jaar deed ik een poging om de samenhang in mijn werk te zien, en die vond ik. Ik maak kunst mét en ín de natuur. Ik liet een nieuwe website bouwen, waarop mijn oude logo niet meer paste. En ik heb deVerbeelding als naam laten vallen. Mijn eigen naam mag er nu in, en wat ik maak: Bart Ensing Nature art.

Ook maakte ik, met wat hulp,  een nieuw logo. Een boompje van een logo-site, mijn kleuren er ingebracht en er een van mijn installaties in verwerkt. Dwarrelende takken, de eerste installatie die ik in de natuur maakt, nog steeds een van mijn favorieten. Wat mij betreft een mooi logo dat past bij mij, en dat goed op mijn website past.

dwarrelende takken

Waar ik sta

Alle leden van Kunstcafé Rivierenland werd gevraagd om iets te vertellen over hun kunstenaarschap, hun ontwikkeling, en waar ze nu staan. Ik deed het ook, het geeft een mooi inkijkje, dat ik nu ook hier deel.

Hoe en wanneer is de kunstenaar in jou ontstaan….en waar sta je nu?

In 2003 zat ik met een burn-out thuis en begon wat te spelen met een stukje gasbeton. Het werd een beeldje, niet onaardig, er volgde nog een serie. Toen probeerde ik speksteen en toen dat op was hout. Het ultieme materiaal voor mij. Jarenlang tenminste. Inmiddels maak ik naast sculpturen installaties, van groot tot klein, buiten en binnen, en vind ik dat nog uitdagender. Niet per se een bepaald materiaal, maar een werk scheppen dat past bij een locatie, met laten inspireren door het materiaal en door de omgeving. Zo maak ik grote installaties met draden, ook in het buitenland, of hele kleine in een stolp. En af en toe hak ik, heel rustgevend, nog een houtsculptuur.

Wanneer ben je in jouw herinnering voor het eerst in aanraking gekomen met kunst?

Ik had nooit iets met kunst, bezocht nooit exposities of musea, zelfs niet toen ik al begon met beeldhouwen. Tot ik op vakantie in Friesland was en belandde in Oldeberkoop, bij de expositie Open Stal. Deels buiten, dus geen drempel. Ik vond het mooi, interessant, was verrast. Sindsdien heb ik cursussen gevolgd, vooral praktisch, maar ook wel iets over kunstgeschiedenis geleerd, zie ik meer kunst en krijg ik er meer kijk op. Maar als ik kan kiezen tussen een wandeling in de natuur of een bezoek aan een expositie, beland ik toch meestal in de natuur.

Wie of wat heeft jou aangezet iets met jouw talent te gaan doen?

Ik geloof toch vooral ik zelf. Ik had iets gevonden wat me energie gaf, in plaats van dat het met energie kostte, daar wilde ik mee door. Ik maakte mooie dingen en vond dat ik er iets mee moest doen, had een eerste expositie en kreeg enthousiaste reacties, verkocht. Van het één kwam het ander, en tegenwoordig ben ik én breed bezig, én weet ik steeds beter expositieplekken te vinden of evenementen waar ik op locatie kunst kan maken.

Waar ben je nu mee bezig? Waar loop je in deze coronatijd tegen aan, of zie je juist de voordelen van de beperkingen in deze tijd?

Ik had wat mooie plannen staan voor dit jaar, waarvan verschillende niet doorgingen. Eerst brak ik mijn schuur af en bouwde een nieuwe. Voor dat ik daarmee klaar was had ik ineens inspiratie om iets met spiegels te doen, voor een expositie bij Galerie Sille in Oudewater. In dat kader maakte ik ook heel kleine installaties met boompjes, iets wat ik al langer wilde maar steeds niet deed. Een prachtige ontwikkeling waar ik heel blij van word. En ik maakte ineens Lock Down Art, figuren opgesloten achter glas, in stolpen of weckflessen. En laatst liet ik weer een paar ontsnappen. Heel tijdelijke kunst hoopte ik. Het mag net zo zijn. De werken staan nu bij een galerie in Bennekom, heel toepasselijk, in lock down. Mijn schuur is bijna af.

Ik heb alle rust om plannen te maken voor mooie evenementen in 2021. Vooral heel uitdagende solo-expositie in een serie silo’s bij CHV Noordkade in Veghel, en een Artist in Residency in Denemarken. Ik vermaak me wel.

Orange Culemborg

Orange the World is de internationale campagne tegen geweld tegen vrouwen en meisjes. Veel gebouwen in de wereld kleuren oranje. In Culemborg gaat het dit jaar iets anders. Ik maakte een kunstwerk in een boom op de Varkensmarkt. Mijn oorspronkelijke plan was om iets met draden te doen, de verbondenheid tegen geweld verbeelden, maar dit bleek geen sterk idee.

En toen zag ik het Oranje handje van Orange the World. Het sloot helemaal aan op de handen van de mensfiguren die ik maakte als Lock down art. Ik maakte van een serie van deze figuren een hand oranje, ze vormen een beschermende groep om een ineengedoken figuur. Als titel gaf ik het ‘Omgeven’ mee.

Vanaf woensdag 25 november tot 10 december wordt het op de markt aangelicht. Blijkbaar heeft een fotograaf van de Culemborgse
Courant me bij het opbouwen al betrapt. En ook daarna deed de Culemborgse Courant meteen (online) bericht.

Orange Culemborg vroeg me ook om ambassadeur te worden voor de actie. Dat wilde ik wel, en nam een filmpje op. Een mooie manier om in deze stille tijden toch iets te kunnen betekenen.

Dit project werd mede mogelijk gemaakt door het cultuurfonds Culemborg, de gemeente Culemborg en Van Doorn verlichtingen.

Eo Wijers Award

Vanmiddag was de uitreiking van de Eo Wijers prijs in de LocHal in Tilburg. Een prijs voor ruimtelijk ontwerp met als thema ‘Verrukkelijk Landschap, naar een aantrekkelijk en vitaal platteland’. En ik heb de prijs mogen maken. Prijzen, want er waren regionale voorrondes en ook daar werden 5 kleine Awards uitgereikt, die ik gemaakt heb.

Ik was aangenaam verrast toen ik de opdracht kreeg. Niet alleen is het een eer om een Award te mogen maken, maar ik heb ook een achtergrond in ruimtelijk beleid, en voel me betrokken bij de vitaliteit en duurzaamheid van het landelijk gebied. Ik ging dus met enthousiasme aan de slag. Ik wilde een vorm maken die richting heeft (weten waar je heen wilt), golving, als in landschap/stroomgebied. Wat achterover leunend ( punt omhoog) maar in evenwicht op een sokkel. In beukenhout, echt Nederlands dus, met sporen en verkleuringen door de inwerking van rot en vooral schimmels ( de zwarte lijntjes). Hout met karakter, niet alledaags. 

Daarmee ging ik aan de slag, en dan gaat het min of meer vanzelf. Maakte ik een grote Award, en afgeleid daarvan een aantal kleine. Geplaatst op een sokkel van Belgisch hardsteen.

Eerder maakte ik de Nudge Global Impact Awards, drie jaar achtereen, ook zo’n mooie opdracht. Ik houd er van om met een thema, een verhaal, soms ook een persoonlijk verhaal aan de slag te gaan en daar een passende sculptuur bij te maken. Nu een Award, een andere keer aan grafbeeld. De Nudge Awards worden door corona dit jaar niet uitgereikt. Volgend jaar mag ik weer aan de slag.

Lock down art

Persoonlijk heb ik niet heel veel gemerkt van de soort van lock down. Ik ben veel buiten, heb ruimte, ken geen mensen die ziek geworden zijn. Ik werd wel getroffen door het beeld van oudere mensen, mensen met een beperking soms, die geen bezoek meer mochten ontvangen, of alleen via het raam. Uitrekende armen die niets bereiken, zag ik. Ik pakte ijzerdraad, vouwde een figuurtje en plaatste deze in een stolp. Wat zaagsel er op en het werk was pakkend. Het is het begin van een serie werken die te maken hebben met de soort van lock down. Méér mensfiguurtjes, opgesloten in stolpen of uitreikend achter een raam naar familie aan de andere kant van dat raam. Ook enkele (inmiddels al meer) die in een spiegel kijken, navelstaren of introspectie?

Ik maakte een filmpje met de eerste werken in deze serie. Ze gaan in ieder geval mee naar het 3oeverfestival, het derde weekend van september. De werken met spiegel zijn vanaf 13 juni te zien bij de expositie Spiegels in Galerie Sille in Oudewater.

Een beetje raar eigenlijk. Heb ik voor mijn nieuwe website helder weer gegeven: ik maak kunst met en in de natuur. En dan dit. Het moest even, zo’n uitgangspunt moet geen strak keurslijf worden. En ik denk dat ik op het 3oeverfestival de verbinding met de natuur wel weer weet te maken.

Een mooi evenement in moeilijke tijden

De afgelopen dagen was ik aan het werk bij Zorgcentrum Kulenburg. Ik knoopte touwtjes in drie perenbomen, maakte ze met haringen in de grond vast, en sprak meer ouderen dan ik in jaren deed. Zag familieleden langskomen en gesprekken voeren, door het hek, roepend naar een balkon. En gelukkig ook nog aardig wat mensen die buiten kwamen, een praatje met me maakten. Enthousiast reageerden op wat ik deed. Of met vooral verwondering over hoeveel werk het was.

Zaterdagmiddag was ik klaar, had ik een installatie gemaakt die ik met recht ‘Verbonden’ kan noemen. Rond acht uur deed ik de lampen aan, rond negen uur begon Ellen Verhagen te spelen. Terwijl veel mensen van achter hun raam, vanaf hun balkon, of buiten, netjes op afstand van elkaar, toekeken en luisterden. Het werd donkerder, de kleuren van de draden en het licht kwamen meer tot hun recht, het werd prachtig. Ellen speelde mooi, de mensen reageerden enthousiast, ik werd er blij van. Het bekijken van het filmpje is écht de moeite waard!

Blij werd ik ook van het maken. Touwtjes verticaal van takken naar de grond, dat ken ik wel. Diagonalen ook, maar de oranje vlakken die ik nu creëerde, met kruisingen en spanning, voegen echt wat toe. Een mooi experiment, wat niet alleen een grote groep ouderen, maar ook mij wat opleverde. Verbonden.

Én, ook overdag is het mooi, en voorlopig nog te bekijken!

Het vordert, bij zorgcentrum Kulenburg

Aan het werk bij zorgcentrum Kulenborg. Twee dagen was ik nu bezig, ladder op, touwtjes knopen, ladder af. Later tentharingen er aan, en weer later de grond in. Gisteren aardig opgeschoten, vandaag iets minder. Gesprekken met bewoners o de begane grond, of vanaf het balkon, met bezoekers of toevallige voorbijgangers. Ik zie veel mensen die op bezoek komen, door het hek met hun (groot)ouder of partner praten. Warm, maar wel met afstand.

Ik krijg daar wat van mee, maar ga ook mijn gang. Verbond van twee perenbomen de takken met de grond, met wit draad. Bedacht hoe ik verder ga. Stemde af met Ellen Verhagen die als het af is in de installatie komt piano spelen. Morgen ga ik met oranje draden aan de gang. Diagonalen, een aanvulling op de verticale witten. Spannend hoe dat uitpakt. Zoals het er nu uitziet ben ik morgen nog niet klaar, zaterdag wel. En dan plannen wanneer ik de verlichting aan zet en Ellen de muziek gaat verzorgen. Waarschijnlijk kondigen we het alleen in het zorgcentrum en de omliggende woningen aan, om niet te veel publiek te krijgen. Ik maak vast een filmpje!

Kunst bij zorgcentrum Kulenburg

Veel ouderen zeker in zorgcentra, kunnen op dit moment hun huis niet uit. Ik zie beelden van muzikanten langskomen die spelen bij zorgcentra, die verlichting brengen voor de bewoners. Ik ben niet muzikaal, maar wel creatief. Als het corona-virus er niet was zou ik nu exposeren, en bouwde ik installaties. Nu kan dat niet. Of wel?!

Vanaf morgen, woensdag 22 april, bouw ik een installatie in de beweegtuin van zorgentrum Kulenborg in Culemborg. Een plek waar veel appartementen en aanleunwoningen op uitkijken. Een dag of drie klim ik met een trap of ladder tegen een stel perenbomen op, bevestig draden aan takken, en bevestig ze met haringen in de grond. Kortom, ik bouw aan een installatie zoals ik die vaker bouw. Maar anders, want ik laat me inspireren door de plek, ik heb nu nog geen concreet plan. Maar denk aan de installatie ‘Verbinding’ die ik in 2016 voor LekArt bouwde. Misschien voeg ik er nog wat mensbeelden aan toe.

Ik denk dat het leuk is om mij aan het werk te zien. Drie dagen van 14 tot 17 uur. Ongeveer. Op een gegeven moment is mijn installatie af. Dan ga ik er verlichting aan toevoegen. Het wordt een lichtinstallatie zoals ik die vaker maak. En als die af is, zal pianiste Ellen Verhagen in die installatie een avond piano gaan spelen. We werken vaker samen, en dat levert altijd een bijzondere sfeer op.

Zo besteed ik mijn tijd nuttig, gebruik de leegte om nieuw werk te maken, om iets uit te proberen. Op mijn blog houd ik de voortgang bij. Ik plaats fotootjes op Instagram, die je ook op Facebook kunt zien. Maar vooral doe ik het voor de bewoners die binnen zitten. Ik hoop dat zij er van kunnen genieten.

Reacties en suggesties zijn welkom, op deze blog, via mijn mail bartverbeeldt@gmail.com of telefonisch 06-46489373.

Een sculptuur kopen in de webshop?

Ik vind het maar raar, mensen die kunst online kopen. Zeker driedimensionaal werk, sculpturen, die wil je gewoon in handen hebben, voelen. Maar toch verkoop ik af en toe een werk online. En zo raar is dat ook niet. Sommige sculpturen kun je via filmpjes rondom bekijken. Waar dat niet het geval is kun je me altijd extra foto’s vragen. En het belangrijkst: je hebt altijd twee weken bedenktijd. Twee weken om het werk thuis te bekijken, voelen, ervaren hoe het staat. Bevalt het niet, dan stuur je het weer terug!

Daarom heb ik ook op mijn nieuwe website een webshop. Bij ieder werk kun je zien of het te koop is, en wat het kost. Ik zorg er dan voor dat het bij je bezorgd wordt, per post of ik bezorg het zelf, in overleg. Voor jou een manier om ook in deze tijd kunst te kijken en te kopen, voor mij een manier om toch nog iets te kunnen verkopen. Zoals de laatste sculpturen die ik toevoegde, torso’s van vlierhout, deels zwart geverfd. Daardoor ontstaat een krachtige figuur waarin de imperfecties van het hout benadrukt worden. Bekijk het filmpje!

Kijk eens rustig op mijn website rond!

Niet te bezoeken, wel te zien.

Het zijn rare dagen. We zitten binnen of gaan beperkt naar buiten. Alle exposities zijn afgelast. Geen KunstWandelRoute Hummelo, geen Kunstroute Lochem. Ook de expositie Eye Candy 25 bij Galerie Anita Ammerlaan in Roozendaal kun je niet meer bezoeken. Maar virtueel kan dat wel! Ik maakte namelijk een filmpje van de expositie. Nou, eigenlijk alleen van mijn deel. 60 m2 waarop ik mijn werk mooi heb kunnen presenteren. Grote en middelgrote sculpturen van in de natuur gevonden hout, of van olijfhout. En een serie waternimfen gemaakt van hout van een archeologische opgraving.
Kijk rond en krijg een impressie. Hopelijk gaat de expositie binnenkort weer door, en anders zijn de werken later weer bij mij thuis. En de meeste zijn terug te vinden op mijn nieuwe website, en daar ook te koop. Neem eens een kijkje!